Ważne wydarzenie w życiu Muhammad

Ważne wydarzenie w tej początkowej historii pań­stwa arabsko-muzułmańskiego Medyny. miało miejs­ce w 7 roku hidżry. Muhammad zapewniwszy sobie pokój ze strony Kurajszytów, postanowił skończyć z Żydami. Zdołał już usunąć tych, którzy zamieszki­wali w Medynie, korzystając z nieporozumień między ich plemionami. Jednak Żydzi zajmowali nadal soli­dną pozycję w bogatej oazie żydowskiej w Chajbar i stamtąd zagrażali Medynie. Po zaciętym oporze, trwającym około miesiąca, umocnienia otaczające Chajbar zostały zdobyte przez oddziały medyńczyków i Żydzi musieli się poddać i zdać na łaskę zwycięzców. Zostali surowo ukarani: stracili swoje dobra i zo­stali tylko najemnikami zwycięskich muzułmanów. Warto tutaj dodać, że niedługo, bo zaledwie po kilku latach, za drugiego kalifa, Umara zostali całkowicie wypędzeni z Arabii.Pobożna tradycja muzułmańska odnosi do tej daty również posłania, jakie prorok Muhammad miał wy­słać do króla Persji, cesarza Bizancjum, negusa Abi­synii, gubernatora Aleksandrii i innych, starając się ich przekonać, by nawrócili się na islam.Pomimo pewnego niepowodzenia, a nawet klęski, jaką poniosła ekspedycja muzułmańska przeciwko plemionom arabskim dzisiejszej Transjordanii zależ­nym od Bizancjum, prestiż Proroka nie zmniejszył się. Od pewnego czasu prowadził pertraktacje z przy­wódcą mekkańczyków, Abu Sufjanem, a nawet za­warł związek małżeński z jego córką; było to praw­dopodobnie małżeństwo „polityczne”, podobnie jak inne jego związki małżeńskie: z Hafsą, córką Umara Ibn al-Chattaba, później drugiego kalifa, oraz z A’i-szą, córką Abu Bakra, pierwszego kalifa. Tym razem Abu Sufjan sam przybył do Medyny pod pretekstem odnowienia paktu z Hudajbijja, i przyrzekł Muham-madowi, jak mówi tradycja, przygotować poddanie się Mekki. Tymczasem nastąpiły pewne spory mię­dzy ugrupowaniami mekkańskimi i Muhammad sko­rzystał z tej okazji, pomaszerował na Mekkę i wkro­czył tam bez trudności w 630 roku, czyli w 8 roku hidżry. Ten pierwszy powrót do Mekki, po wyemigro­waniu .w 622 roku, dla odbycia pielgrzymki, pociągnął za sobą szereg nawróceń. Wkrótce prawie wszyscy mekkańczycy przyjęli islam. Muhammad traktował swoich współrodaków z wielką łagodnością, rozdawał hojnie podarunki, lecz zażądał jedynie zniszczenia wszystkich idolów wokół świątyni Al-Kaby.Poddanie się Mekki nie przeszkodziło niektórym plemionom beduińskim utworzyć groźnej koalicji przeciwko Muhammadowi. Tym razem po raz pierw­szy, mekkańczycy i medyńczycy wystąpili przeciwko wspólnemu wrogowi i odnieśli zwycięstwo. Poddanie się zwyciężonych plemion spowodowało, iż ludność Al-Ta’if i inne plemiona przyjęły islam i poddały się władzy politycznej Proroka. Dziewiąty rok hidżry czyli 631 r. n.e., nazywany jest przez historyków arabskich „rokiem poselstw”, jakie wysłały liczne plemiona arabskie do Muhammada, pragnąc przyjąć nową religię. W ten sposób rosła potęga Muhammada z dnia na dzień. Małe enklawy chrześcijańskie i ży­dowskie na północy Półwyspu Arabskiego też przy­jęły „opiekę” — zimma muzułmańską. Można więc powiedzieć, że w 10 roku hidżry (632 r. n.e.) prawie cała Arabia stanowiła społeczność muzułmańską. Na­wrócenia plemion beduińskich były często kruche i niepewne, a te wartości wiary, jakie zwiastowały gło­szone przez Proroka sury koraniczne, z wielką trud­nością przezwyciężały dawnego ducha plemiennego Beduinów.W dziesiątym roku hidżry (632 r.) Muhammad od­był pierwszą, pełną pielgrzymkę do Mekki — hadżdż. (Poprzednio odbył tylko ceremonię częściowej piel­grzymki, tzw. umra, odprawianej poza czasem prze­widzianym dla pielgrzymek). Wszystkie ceremonie i gesty kultowe, jakie wtedy wypełnił, miały posłu­żyć za przykład wyznawcom islamu, pokoleniom współczesnym i przyszłym. Ta pielgrzymka Proroka otrzymała nazwę „pielgrzymki pożegnalnej”. Podczas niej wygłosił piękne „przemówienie” — chutba, któ­rego tekst zachował się, z kilkoma wariantami, do na­szych czasów. Po powrocie do Medyny, zachorował i zmarł po kilku miesiącach, jak mówi tradycja, na rękach swojej ukochanej żony A’iszy, w 10 roku hi­dżry — 8 czerwca 632 roku.Są liczne tradycje {hadisy), które nam dają wiele szczegółów na temat życia Muhammada w Medynie. „Posłaniec Boga”, jednocześnie i tym samym, na­czelnik społeczności — państwa wiernych — umma zachował obyczaje noszące pieczęć prostego życia Be­duinów i kupców karawanowych. Pierwszy meczet w Medynie był też prostym podwórzem otoczonymarkadami.Należałoby jeszcze powiedzieć kilka słów o życiu rodzinnym Muhammada, o czym wspominaliśmy tyl­ko incydentalnie. Koran, jak wiadomo, dopuszcza, lecz ogranicza poligamię: cztery żony prawowite i konku­biny, „pod warunkiem, by nie popaść w rozpustę”, jak mó~wi tradycja. Trądycjoniści muzułmańscy mówią chętnie o „przywileju proroczym”, który pozwalał Muhammadowi na większą liczbę żon.Jak długo żyła Chadidża, jeszcze przed wyemigro­waniem z Mekki, Muhammad żył w monogamii. Póź­niej, głównie dla wychowania córek, które pozostały po jego pierwszym małżeństwie, poślubił Saudę bint Zamara, starszą wdowę po pewnym uchodźcy do Abi­synii, a jednocześnie zaręczył się z młodziutką, pięk­ną A’iszą, córką Abu Bakra, którą poślubił już w Me­dynie. I rzeczywiście, dopiero w Medynie, kiedy orga­nizował małe państwo, czy republikę Medyny, Muh­ammad zaczął praktykować poligamię. Oprócz A’iszy, wziął sobie jeszcze za żonę Hafsę, córkę Umara — były to małżeństwa rzeczywiście polityczne, jeden i drugi teść zostali później kalifami. Następnie poślu­bił piękną Zajnab, żonę adoptowanego syna Zajda, z którą ten się rozwiódł. Po bitwie pod Uhud, ożenił się z Umm Salma, wdową po innym uchodźcy do Abi­synii, a następnie pojął za żony dwie Żydówki, Riha-nę i Safiję, po ekspedycjach przeciwko Banu Kura-jza i Chjabar. Z kolei ożenił się z Umm Habibą, córką sławnego Kurajszyty Abu Suf jana — też małżeństwo polityczne — i wdową po uchodźcy do Abisynii; na­stępnie ożenił się z Majmuną, bratową al-Abbasa, je­go stryja i ciotką Chalida ibn al-Walida, najlepszego generała kurajszyckiego, sławnego w czasie podbo­jów arabskich.W 632 roku, w chwili jego śmierci, Muhammad miał cztery prawowite żony, tak jak zezwalał Koran: A’iszę, swoją ulubioną żonę, która jako matka wier­nych” odegrała znaczną rolę polityczną; Umm Sa-mama, wdowę po jednym z jego kuzynów, który zo­stał zabity w bitwie pod Uhud; Hafsę, córkę Umara; Zajnab, byłą żonę Zajda ibn Thabita.Pozycję specjalną wśród kobiet Proroka zajmowała konkubina chrześcijańska, Maria Koptyjka, która mu urodziła syna Ibrahima, zmarłego po 16 miesiącach, co bardzo boleśnie odczuł Muhammad. Pobożne tra­dycje muzułmańskie zachowały z wielkim pietyzmem pamięć o jego córkach, które pozostały po pierwszej żonie Chadidży jeszcze w Mekce; ich imiona, już wspomniane to: Rukajja, Umm, Kulsum, Zajnab i Fa­tima. Ta ostatnia, ukochana przez ojca, została żoną Alego — który żył w monogamii, jak długo ona żyła — i urodziła dwóch synów: Al-Hasana i Al-Husajna. Wszyscy trzej wsławili się w historii islamu, zwłasz­cza w jego głównym odłamie — szyizmie; stali się nawet przedmiotem prawdziwego kultu jako męczen­nicy. Fatima bardzo boleśnie przeżyła śmierć swego ojca — Muhammada i niedługo po nim zmarła w 633 roku. W pobożnej tradycji szyickiej cieszy się ona wielkim szacunkiem. Przeszła też na zawsze do histo­rii islamu, a od jej imienia otrzymała nazwę wielka dynastia arabska o ideologii szyickiej-ismailickiej, pa­nująca w Egipcie i Syrii w X—XII w. — Fatymidzi.Warto jeszcze dodać, że — według tradycji muzuł­mańskiej — wszystkie żony Proroka są „matkami wiernych”: wdowy czy rozwiedzione, nie mogły już wyjść za mąż, a życie ich powinno służyć za wzór ko­bietom muzułmańskim.

[Głosów:1    Średnia:4/5]

Comments

comments