Wahhabizm indyjski

Szari’at Allah, Sajjid Ahmad Barelvi i wahhabizm indyjskiNa przełomie XVIII i XIX wieku pojawił się w In­diach prąd purytański, głoszący nawrót do pierwot­nych źródeł islamu, który można by nazwać „indyj­skim wahhabizmem”. Było to zjawisko dość osobliwe na gruncie islamu indyjskiego, przesiąkniętego znacz­nie ideami mistycyzmu. Jednak, trzeba powiedzieć, że poza Arabią purytański wahhabizm zdobył sobie naj­większy wpływ właśnie w Indiach muzułmańskich. Na samym początku XIX w. została założona we wschodnim Bengalu sekta, a raczej szkoła w obrębie islamu sunnickiego, której inicjatorem był Hadżdżi Szari’at Allah, nosiła ona nazwę „obowiązki religijne” — jaraidi. Tenże Szari’at Allah przebywał w Mekce przez około 20 lat, zaznajamiając się tam z doktryną wahhabizmu. Sam stał się jej wyznawcą i po powro­cie do Indii gorliwie ją propagował, znajdując dla niej wielu zwolenników. Wprawdzie po pewnym czasie szkoła ta przestała istnieć w swojej pierwotnej posta­ci, jednak głoszone przez nią nauki odrodziły się pod nową nazwą jak np. „ludzie tradycji” — ahl al-hadits.Silnie z wahhabizmem związany był inny ruch pu-rytański zwany „droga Muhammadowa” — tarika Muhammadijja. Była to jeszcze jedna próba reformy islamu indyjskiego, którą podjął Sajjid Ahmad Barel-vi (1782—1831). Głosił on purytańskie nauki wahha-bizmu, występując ostro przeciwko wszelkim obcym naleciałościom i wypaczeniom, jakie się przedostały do wiary i praktyk religijnych muzułmanów indyj­skich. Jego misja religijna miała wielkie powodzenie.Dla pogłębienia swoich nauk religijnych, udał się w 1822 r. do Mekki, by odprawić pielgrzymkę; prze­mierzył Arabię i Syrię, spotykając się i dyskutując z ulemami wahhabickimi. Poznawszy bezpośrednio pu-rytański islam u jego źródeł, był jeszcze bardziej wstrząśnięty „degradacją” islamu indyjskiego. Po po­wrocie do Indii z jeszcze większym zapałem głosił do­ktrynę wahhabicka^ zwracając uwagę również na spe­cyficzną sytuację polityczną swej społeczności muzuł­mańskiej w Indiach w okresie całkowitej już deka­dencji politycznej państwa Wielkiego Mogoła. Stwierdzał w swoich wystąpieniach, że Indie, będące już pod faktyczną dominacją angielską, niemuzuł-mańską, stały się „siedzibą wojny” — dar al-harb, a nie „siedzibą islamu” — dar al-islam, dlatego też na­woływał do „wojny śwjętej” — dżihad.Jednak wpływowe koła muzułmanów indyjskich, ostro wystąpiły przeciwko ruchowi purytańskiemu, odnowionego islamu, zwanemu: tarika-i Muhammadi­jja, napiętnowały ją publicznie jako wahhabicką, co było jednoczenie z oskarżeniem o herezję. Sajjid Ah­mad i jego zwolennicy bronili się przeciwko tym os­karżeniom, nazywając z kolei swoich przeciwników„politeistami”, co było bardzo ciężkim zarzutem wo­bec rygorystycznego dogmatu ..jedności” — tauhid Boga.Kiedy Sajjid Ahmad Barelvi zmarł w 1831 roku, jego dzieło kontynuowali uczniowie i głoszone przez niego idee odnowicielskie umocniły się i żyły dalej, w ugrupowaniach religijnych, które przejęły nowe nazwy, jak „ludzie tradycji” — alh al-hadis i „ludzie . (zwolennicy) Koranu” — ahi al-Kuran.W ten sposób, ożywienie islamu zaczęło się szerzyć już w XVIII w., jednak nabrało większego rozmachu w wieku XIX, przyjmując postać bardziej „rewolu­cyjną”, jeszcze bardziej polityczną, wobec coraz gro­źniejszej dla świata islamu i jego tradycji penetracji państw europejskich i ich zapędów kolonialnych. Ruch religijny w islamie XIX wieku łączył się bar­dzo wyraźnie z ruchami narodowościowymi w róż­nych państwach muzułmańskich. Głównymi przy­wódcami w tej walce byli światli działacze muzułma­ńscy zwani „modernistami”., otaczający Al-Kabę, który obecnie jest w stanic pomieścić 300 tysięcy wiernych.

[Głosów:1    Średnia:3/5]

Comments

comments